Verbazing in Brussel

Politici hebben als publieke figuren een voorbeeldfunctie en moeten zich respectvol tegenover hun medemensen gedragen, omdat de samenleving naar de mallemoer gaat als we daarmee ophouden. Lang leve het scherpe en harde debat, maar scheldpartijen maken de wereld naargeestig en we leven allemaal maar een keer.
Nigel Farage, de ultranationalist uit het Verenigd Koninkrijk, ziet dat anders. Hij kreeg daarom een boete opgelegd vanwege onwelgevoeglijk taalgebruik in het Europees Parlement. Zijn vergrijp was dat hij de voorzitter van de Europese Raad een dweil genoemd had, met de uitstraling van een bankbediende. Later weigerde hij deze woorden terug te nemen maar bood de bankbedienden zijn verontschuldigingen aan. Farage is een euroscepticus met humor, en slim genoeg om thuis, met verkiezingen op komst, in de media te scoren met een vette rel in Brussel.
Niets nieuws onder de zon. Taalverruwing staat altijd bovenaan het lijstje gedragsregels van populisten. De vaste pose van de populist is dat hij van de macht wordt uitgesloten door het establishment, dat niets begrijpt van het echte leven. Iemand als Wilders mag dan al jaren deel uitmaken van hetzelfde politieke establishment dat hij nu als zogenaamd buitenstaander aanvalt - de systematische en bewuste overschrijding van geldende fatsoensnormen, de onbeschaamde oproep tot discriminatie doet die feiten al snel verbleken bij de mediagenieke rellen die een populist ontketent. Wilders noemt elke politieke concurrent laf of knettergek. De populist zal andere partijen altijd afschilderen als ontaard, als van het volk vervreemd in de ivoren torens van de macht. Zonder direct contact met eigen bloed en bodem, enkel gevoed met studeerkamerwijsheid – en populisten haten de wetenschap, cijfers, statistiek. De misdaad daalt in Den Haag? Angst levert meer stemmen op. Intellectuelen, die nu eenmaal niet op het eerste gevoel afgaan, zijn daarom verdacht en moeten eerst maar eens tonen dat zij aansluiten bij het gesundes Volksempfinden. De populist compenseert met beledigingen wat hem aan argumenten en constructieve voorstellen ontbreekt, en appelleert daarmee aan de altijd sluimerende ergernis over degenen aan wie wij burgers nu eenmaal macht moeten afstaan.
Ik geloof niet zo in het nut van boetes. Iemand die zich in het parlement misdraagt kun je terecht wijzen, desnoods het woord ontnemen en als uiterste maatregel tijdelijk de zaal uitzetten. Een Britse collega van Farage maakte een paar maanden geleden een uiterst obsceen gebaar naar de zaal – hij had er wat mij betreft uitgezet mogen worden. Er zijn grenzen.
Het is alsof de overige partijen niet goed weten hoe ze met al dat geweld moeten omgaan. Het hoort niet bij ze, ze hebben er geen wapens tegen en willen zich er niet toe verlagen. Daardoor ondergaan ze het passief. De scheldkanonnades beantwoorden bovendien aan het latente schuldgevoel over de ‘kloof’ tussen burger en politiek, ook al is die kloof kleiner dan ooit. Politiek is geen speeltje van een kaste meer, werd de laatste decennia toegankelijk voor ongeveer iedereen met voldoende ambitie, kennis en vaardigheden.
Een hyperbeleefde vorm van schelden is “met verbazing” vaststellen dat iemand iets doet waar je het niet mee eens bent. Bedoeld wordt iets radicaal anders. Het is namelijk bij de wilde spinnen af, van de pot gerukt, van de ratten besnuffeld. Uit wellevendheid houden we het beheerst op een soevereine verbazing waarmee we onze superioriteit tonen; voor de goede verstaander is het een definitieve veroordeling.
Groenlinks grossiert in politieke verbazing. Op twitter, in persberichten: de Europarlementariërs van Groenlinks zijn continu ‘verbaasd’ over de politieke keuzes van de concurrentie. Meestal zijn die berichtjes reuze beschaafd maar nogal vilein opgesteld. Misschien heb ik de frontale scheldpartijen eigenlijk liever, in de categorie overbodige aanvallen op collega's. Mijn enige recept is: zorg dat je zelf goed bent en werf stemmen met kwaliteit.
 

Tuvalu

Lees hier een artikel van Thijs op Joop.nl

Blog TROS Kamerbreed

Zie hier voor het laatste blog van Thijs op TROS Kamerbreed

Sarkozy in Straatsburg

Fascinerend, zoals hij zichzelf met gepaste bescheidenheid op de borst slaat. Met standaard formuleringen:"Het zou een heel ernstige vergissing zijn om nu te denken dat..." En bij zo'n formulering begin je al meteen te knikken: ja, natuurlijk, dat nooit. En hij heeft vaak gewoon geljk, met open deuren. We kunnen nu niet geisoleerd optreden en hebben Europese initiatieven nodig om de financiële markt onder controle te brengen.
"Dit is niet het moment om..." Meestal volgt er een vanzelfsprekendheid. Langzaam word je opgenomen in zijn verhaal. Leve Sarko.
Nicolas Sarkozy is een ongelofelijk goede spreker, die nu voorstellen doet waar de socialisten soms al vijftien jaar vergeefd voor hebben gepleit. Zoals een sterkere economische politieke samenwerking in de Europese Unie.
Maar dan volgt Martin Schulz, onze PES-fractievoorzitter. Hij kan het ook."Het is alsof ik een socialist hoorde zonet. Meer regels voor de markt. Heel goed. Maar in een stuk van Sarkozy's partij stond nog in 2006 dat de Europese markt teveel regels had en dat die moesten worden afgebroken. Deregulering was het toverwoord. De markt zou zichzelf wel besturen. Dat hebben we geweten. En waar zijn de mensen met de lagere inkomens in de mooie speech van Sarkozy, waarom zegt hij niets over de pensioenen waarvan de koopkracht over vijf jaar onzeker is?
De PvdA heeft met andere sociaaldemocraten in de EU al sinds 2002 voorgesteld om de financiële markt onder controle te brengen. Ieke van den Burg was de initiatiefnemer daarvan, met (ex-premier van Denemarken) Paul Nyrup Rasmussen. Toen werden die voorstellen weggelachen.

Het kapitalisme is te ingewikkeld voor liberalen.

woensdag 15 oktober 2008

Voor de sociaaldemocraten is de huidige situatie bizar. PvdA-collega Ieke van den Burg probeert samen met Rasmussen (hij is voorzitter van de PES) al jaren een meerderheid te halen met voorstellen voor meer controle op de financiële markten, en tegen de absurde bonussen voor jongens die achterin de twintig zijn maar tientallen miljoenen opstrijken voor onverantwoorde hypotheken. De rechtse partijen hielden deze controle tegen, want de markt zou zichzelf wel reguleren. Niet dus. Gelijk krijgen is mooi, maar niet als er honderdduizenden mensen risikos mee lopen.
De ene na de andere spreker uit kritiek op de traagheid waarmee de Europese Commissie en de Raad op de crisis reageerden, weken te laat.
Het enige geluk bij dit groot ongeluk is dat de noodzaak van Europese samenwerking op het financiële terrein onomstotelijk duidelijk is. De EU voert de wereld aan, het is niet anders. Tweede punt: zonder de euro waren er nu veel kleine Europese landen van wie de munt totaal zou zijn uitgehold. In IJsland is dat de Kroon overkomen. De IJslanders moeten nu zoeken naar een vervangende munt en zoeken al toenadering tot de eurozone.

Je slaat onmiddellijk aan het dromen. Als de EU met deze economische kracht zoveel kan bereiken in korte tijd, wat is dit dan een essentiële gereedschapskist voor een betere wereld...En wat blijft die gereedschapskist dan vaak ongebruikt, bij gebrek aan progressieve meerderheid.